บันทึกการเดินทางปี 2554 ตอนที่ 8
วันนี้ ผมจะเริ่มจากสิ่งที่พูดค้างไว้ครั้งที่แล้ว เรากำลังพูดถึงเซลเตอร์ ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ไปออฟฟิศและได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่น......เด็กๆที่อยู่ในเซลเตอร์ของเราตอนนี้ คือ กล้วย , สา , แอล และ เอ็ม (ผมรู้ว่ามันฟังดูแปลกๆ แต่ตัวอักษรเหล่านี้เป็นชื่อของเขา) , อัน และ ทู. แต่ส่วนใหญ่เมื่อผมไปออฟฟิศ พวกเขาจะอยู่ที่โรงเรียน สำหรับเด็กๆในเซลเตอร์ของเรา การศึกษาเป็นเรื่องสำคัญอันดับต้นๆรองจากสุขภาพ เราส่งเด็กๆไปเรียนพิเศษเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเปิดเทอม เพื่อเขาเหล่านี้จะได้เรียนตามทันเพื่อนในโรงเรียน อย่าลืมว่าเด็กเหล่านี้มาจากชุมชนแออัดในพัทยา
แน่นอนว่าระดับวัฒนธรรมของเขาไม่สูงมากเท่าใดนัก ในปีนี้เด็กๆที่สมัครเข้าเรียนในโรงเรียนรัฐบาลได้แก่ “เจ้าหญิง เจ้าชาย” ตัวน้อยๆของเรา อัน , แอล และ เอ็ม จะได้ไปโรงเรียนพร้อมกันเช่นเดียวกับ ทู............กล้วย และน้องชายตัวเล็กๆของเธอ น่าเสียใจที่พวกเขายังไม่สามารถไปโรงเรียนได้ จนกว่าจะถึงปีหน้า (ถ้าเขาอยู่กับเรานานๆ) นี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถไปโรงเรียนได้ตามปกติ แม่ของเขาเป็นชาวกัมพูชา พ่อเป็นคนไทย พวกเขาอาศัยในชายขอบของสังคม แม่ของเขาพยายามหางานตามไซด์งานก่อสร้าง เพราะเธอลักลอบเข้าเมือง (จึงสามารถถูกจับได้ทุกเมื่อ) และพ่อของเขาก็ต้องอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ (เราสันนิฐานว่าเขาอาจกำลังหนีคดีที่ร้ายแรง) เพื่อหนีจากตำรวจ ทั้งพ่อและแม่จึงไม่ได้แจ้งเกิดให้แก่ลูกๆของเขา ซึ่งทำให้เขาไม่ได้รับสิทธิ์ตามที่กฏหมายไทยกำหนดไว้ และในขณะนี้ เรากำลังพยายามทำให้พวกเขา “กลับมามีชีวิตตามปกติ” 
แต่มันต้องใช้เวลายาวนานและค่าใช้จ่ายสูง แต่เราก็จะไม่หยุดช่วยเหลือเด็กๆเหล่านี้ ในขณะเดียวกัน เราได้ร่วมกันฉลองวันคล้ายวันเกิดให้กับ แอล แอลเป็นเด็กน่ารักมาก ตอนนี้เธออายุ 9 ขวบแล้ว เธอจะยิ้มเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แม้กระทั้งเคยผ่านการถูกล่วงละเมิด แต่เรากำลังร่วมมือกับองค์กรที่เกี่ยวข้องเพื่อช่วยเหลือเด็กๆถูกล่วงละเมิด และให้ความเป็นธรรมแก่พวกเขา ท่ามกลางเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น เรามี มาเรีย อาสาสมัครชาวอิตาลี คนที่คอยดูแลเด็กๆในเซลเตอร์ เธอตื่นเช้า และเข้านอนพร้อมๆกับเด็กๆไม่ต่างไปจากแม่แท้ๆของพวกเขา หนึ่งในอาสาสมัครที่ทำหน้าที่ แม่ อีกคนก็อคือ นุช อาสาสมัครหลักๆที่ช่วยเหลือเราตอนนี้ก็คือ ปิเอโร ,ช่างทั่วไป เขาจะซ่อมทุกๆอย่างไม่เว้นแม่แต่สิ่งของเล็กๆ และชอบเล่นกับเด็กๆมาก.......อย่าบอกให้เขารู้......เขาไม่เคยรู้ว่าเด็กๆเรียกเขาว่า 
“โค้ช” อาสาสมัครที่ยอดเยี่ยมอีกคนก็คือ ดานิโล คนที่สละเวลาหลังเลิกงานของเขาเพื่อดูแลเด็กๆในเซลเตอร์. ผมอยากจะขอบคุณอาสาสมัครคนอื่นๆด้วย เช่น คริสเตียน , คลอดิโอ และ โรเบอร์โต สำหรับการบริจาคนมผง และผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้แก่เด็กในชุมชนแออัด และขอขอบคุณ ซีริน่าและ เกียโคโม่ ที่สละเวลาการฮันนีมูนเพื่อซื้อดินน้ำมันและดินสอสีมาให้แก่เด็กของเรา คุณจะเห็นว่าผู้ให้การสนับสนุนเรามีมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายเช่นเดียวกับแม่น้ำ และเรายังคงต้องการสิ่งเหล่านี้ต่อไปเรื่อยๆ และเรามั่นใจและรับประกันว่า เด็กในชุมชนแออัดเหล่านั้นสามารถมีชีวิตและอนาคตที่ดีได้โดยไม่ต้องทำสิ่งผิดกฏหมาย และไม่รู้สึกเดียวดาย ถ้าบุคคลเหล่านี้ยังคงให้การสนับสนุนเราต่อไปเรื่อยๆ.....หรือแม้แต่คุณ ,ที่กำลังอ่านบันทึกของผมเป็นครั้งแรก...ความหวังของเราจะเป็นจริงได้ขึ้นอยู่กับการสนับสนุนจากคุณ , และอย่าลืมติดตามและให้การสนับสนุนพวกเราตลอดไป............
TCK
