Take Care Kids

ทุกลมหายใจคือการเดินทาง... มีหลายอย่างที่ผมอยากจะเล่า ขอเริ่มจากริต้าและเอ็มม่าได้เดินทางมาถึงในวันอังคาร และเพื่อไม่ให้เสียเวลาในวันพุธพวกเขาก็ได้มาอยู่ที่หน้าสลัมเรียบร้อยแล้ว เพื่อนำสิ่งของที่เตรียมไว้มาแจกให้ทุกคนที่นี้ ทุกคนในสลัมดูตั้งอกตั้งใจเลือกเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้าพวกเขามาก ประสบการณ์ครั้งนี้จะยังอยู่ในความทรงนำของผมมาตลอด แต่หากปราศจากความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆของพวกคุณทุกคน เราคงไม่มีเสื้อผ้าพวกนี้มาทำให้พวกเขามีความสุขได้ขนาดนี้ ถึงแม้ความร้อนจากแสงแดดจะทำให้ทุกคนเหนื่อยจัดแต่ทุกคนก็ไม่ท้อ กว่าการแจกจ่ายเสื้อผ้าจะเสร็จสิ้นลง จากนั้นโดยไม่มีการหยุดพักเราไปกันต่อที่บ้านเด็กเด็กกำพร้า เด็กๆหลายคนพร้อมแววตาอยากรู้อยากเห็น ขณะเดียวกันเด็กๆได้เข้ามากอดและหอมแก้มพวกเราเป็นการใหญ่ และแล้วก็ได้เวลาอาหารว่างเด็กๆเริ่มลงมือทานกัน ริต้าพยายามกลั้นน้ำตากับภาพที่เห็นในขณะที่เอ็มม่าเริ่มคุ้นเคยกับมันบ้างแล้ว มันทำให้พวกเธอไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยถึงแม้พวกเธอจะนอนไม่ค่อยหลับในคืนที่ผ่านมา แต่ความมุ่งมั่นที่จะทำให้เด็กๆมีความสุขและพวกเด็กๆก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้ มันยิ่งทำให้ทุกคนมีความสุขและนี่คือเหตุผลที่ทำให้เรามาอยู่ที่นี่เพื่อนำความรักมาให้กับทุกคน ทั้งริต้าและเอ็มม่าต่างก็ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ขอขอบคุณทุกคนจากก้นบึ้งของหัวใจ พวกเขากลับบ้านไปพร้อมกับความเหน็ดเหนื่อยผมมั่นใจว่าพวกเขาจะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พวกเพื่อนๆฟังอย่างอิ่มอกอิ่มใจ…และตอนนี้ผมเป็นหวัดนิดหน่อย เหมือนกับเด็กๆอีกหลายคนแต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรง ตอนผมกลับไปที่บ้านเด็กกำพร้าอีกครั้งก็พบว่ามีเด็กคนหนึ่งป่วยและอ่อนแอมาก เราวิ่งวุ่นเพื่อพาเจ้าตัวเล็กไปโรงพยาบาล ร่างเล็กๆเริ่มอ่อนแรง แต่ผมก็ลูบหัวเขาแล้วพูดกับเขาตลอดเวลาว่าเขาจะไม่เป็นอะไร ทันทีหมอให้ยาเขาก็เริ่มหลับมันจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา...แต่ตอนนี้เราจะมีการประชุมกันอีกครั้งเพื่อตัดสินใจว่าจะทำอะไรดีสำหรับวันคริสมาสต์ที่จะมาถึง และสิ่งแรกที่เรานึกถึงคือซานตาคลอสที่เดินทางบนรถเลื่อนอย่างไม่รู้จักเหนื่อยเพื่อนำของขวัญไปให้เด็กๆ….และหลังจากนั้นผมก็มีประชุมคณะกรรมการของกรมประชาสงเคราะห์ผู้ดูแลพื้นที่ในเขตสลัมว่าการจัดงานในปีนี้จะใหญ่กว่าปีก่อนๆ.... เรายังไม่ทราบจำนวนที่แน่นอนของเด็กๆที่จะเข้าร่วมงาน แต่มันก็เป็นความท้าทายอย่างหนึ่งของซานตาคลอสที่จะต้องตอบสนองความต้องการของเด็กๆให้ได้ โดยปกติเด็กๆมักจะเดินทางมาถึงประมาณ 5 โมงเย็นที่โรงอาหารพร้อมกับความตื่นเต้นและดีใจ บางคนบอกว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด เพราะคุณจะได้ยินพูดคุยจอแจราวกับผึ้งแตกรวง พร้อมกับเสียงเรียกร้องเพื่อให้ความต้องการของพวกเขาไดรับการตอบสนอง.... สำหรับเรื่องการติดตั้งไฟผมจะมาเล่าให้ฟังในครั้งต่อไปว่าดำเนินการไปถึงใหนแล้ว และตอนนี้มีอาสาสมัครมาเพิ่มอีก ผมคิดว่าทราเวลล็อก (Travel log) เริ่มจะมีประโยชน์มากขึ้นแล้วละเพราะผมจะใช้มันช่วยบอกคุณถึงเรื่องราวเกี่ยวกับแขกผู้มาเยือนคนใหม่ของเรา ณ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่หลายๆคนเคยถามผมและถ้าคุณคอยติดตามอยู่คุณจะได้รับรู้ถึงช่วงเวลาที่แสนดีเหล่านั้น แล้วพบกันใหม่ฉบับหน้าครับ