บันทึกการเดินทางปี 2552 ตอนที่ 6

ผมไม่เคยเป็นพ่อคน ผมยังไม่มีลูก แต่ประสบการณ์นานกว่าสิบปีที่ผมได้อยู่กับเด็กๆ มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นพ่อคนจริงๆ อย่างที่บอกไว้เมื่อตอนที่แล้วว่าเราจะพาเด็กๆที่พิการทางหูไปทานอาหาร จอร์เจียร์อาสาสมัครของเราตัดสินใจที่จะเลี้ยงอาหารกลางวันเด็กก่อนที่จะกลับอิตาลี เด็กเหล่านี้เป็นพิเศษ อ่อนไหว ทุกอย่างที่พวกเขาทำจะต้องได้รับการสัมผัสหรือมองเห็นเพื่อให้ถึงจะทำ
ให้พวกเขาสนุกและมีอารมณ์ร่วมได้อย่างเต็มที่ ทุกอย่างที่เขากินจะต้องได้จับต้องและดมกลิ่นก่อนเสมอ พวกเขายิ้มแย้มตลอดเวลา พวกเขาชอบทานไอศครีมเป็นพิเศษ ขณะที่ผมกำลังใช้เวลากับเด็กๆพิเศษ เหล่านี้ ผมได้รับโทรศัพท์จากคนในสลัม บอกว่าต้นไม่สบายมาก มีไข้สูงต้องพาไปหาหมอ ดังนั้นผมจึงวิ่งไปที่สลัมเพื่อรับต้นและแม่ไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าต้นมีอาการอาหารเป็นพิษ ไข้สูงจากเชื้อไวรัส ซึ่งในสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรมทำให้ติดเชื้อได้ง่าย แต่ตอนนี้ต้นได้รับการรักษาแล้ว หวังว่าเขาจะหายดีในเร็วๆนี้ ผมรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรเกิดขึ้นอีกในสลัมแห่งนี้ และผมก็พูดถูกจริงๆ วันต่อมาผมได้รับโทรศัพท์จากสลัมอีกรอบ ผมกลับไปที่นั่นอี
กครั้งและผมก็พบชายคนหนึ่งขาของเขาลีบเล็กเหมือนตะเกียบยืนแทบจะไม่อยู่ ผิวของเขาดำเกรียม แต่ไม่ได้มาจากการตากแดด แต่เป็นเพราะเอดส์ ผมเคยเห็นอาการอย่างนี้ที่ศูนย์ของคุณพ่อ จิโอวานนี Giovanni ผมเลยรู้ทันที่ว่าเขาเป็นอะไร เขาบอกผมว่าเขามีภรรยาและลูกสาวชื่อเอิร์น อายุเพิ่งจะ1ขวบกับอีก 2 เดือน ผมตัดสินใจไปเยี่ยมพวกเขาในวันต่อมาเมื่อทุกคนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า น่าเศร้าที่ทั้งพ่อและแม่ติดเชื้อทั้งคู่ เราทำอะไรได้มากนักสำหรับทั้งคู่ แต่ตอนนี้เราต้องพาเอิร์นไปตรวจเพื่อความแน่ใจ เพราะเรา
เห็นตุ่มเล็กๆขึ้นอยู่ไปทั่วตัวของเอิร์น ผมและแอนนาพาเอริ์นกลับไปที่โรงพยาบาล หลังจากที่พบแพทย์ผิวหนังเพื่อรักษาตุ่มตามผิวหนังของเธอ แล้วก็ถึงเวลาสำหรับการตรวจเลือด เรานั้งรอผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ และแล้วผลตรวจที่ออกมาทำให้เราแทบกระโดดด้วยความดีใจเพราะผลออกมาเป็นลบ ผมและแอนนามองหน้ากันด้วยความ
โล่งอก ตอนนี้เอริ์นแค่ต้องรักษาตุ่มตามผิวหนังเท่านั้น ถ้าเราจะสามารถทำอะไรให้คนพวกนั้นได้ คนจนท่ามกลางคนที่ยากจนที่สุด ผมคิดเสมอว่าถ้าพวกคุณใช้เวลาว่างช่วยงานการกุศลและบริจาคเงินเพื่อช่วยให้เหล่าเพื่อนๆ ผู้ยากไร้ของเราและคำพูดทุกคำที่คุณบอกต่อกับเพื่อนๆเกี่ยวกับสิ่งดีๆที่เรากำลังในดินแดนที่ไกลออกไปอีกฟากหนึ่งของโลก ขอบคุณมากๆ จากใจครับ





