บันทึกการเดินทางปี 2553/54
by Jürgen Lusuardi
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 1 ย้อนกลับไปยังเดือนเมษายนผมไปเที่ยวเกาะช้างเพื่อพักผ่อนสองสามวัน ที่นั่นผมได้พบกับเด็กๆชาวกัมพูชากำลังเรียนอยู่ในโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งในป่า เด็กๆและครอบครัวของพวกเขาใช้ชีวิตอย่างปากกัดตีนถีบเพื่อความอยู่รอด พวกเขาอาศัยอยู่ในกระท่อม ไม่มีความช่วยเหลือ ไม่มีใครให้คำปรึกษา มีแต่ชายคนไทยผู้หนึ่งได้ช่วยเหลือในการสร้างกระท่อมที่ทำจากหญ้าแห้งและไม้ และที่นี้พวกเค้าเรียกมันว่า “โรงเรียน” ผมสัญญากับพวกเขาว่าผมจะกลับมา และผมสัญญาว่า TCK ต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อช่วยเหลือพวกเขา ผมได้นำเสื้อผ้าไปให้สำหรับเด็กๆทุกคน ดินสอสี ดินน้ำมัน ของขวัญเล็กๆน้อยๆ สำหรับนักเรียนที่เรียนดี และมากกว่านั้นของขวัญที่มีค่าที่สุดสำหรับพวกเขาคือข้าว 200 กิโล อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาจะมีข้าวกินเป็นเวลาถึงสามเดือน คุ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 2 อย่างที่ผมสัญญาไว้ตอนที่แล้ว ผมจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กๆที่เราให้การช่วยเหลือที่พัทยา ก่อนอื่นเราจะพาคุณไปรู้จักเด็กๆในสลัม เรามีทารกแรกเกิดหนึ่งคนในสลัมแห่งนี้ซึ่งก็คือนัท แรกเกิดนัทมีน้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน แต่ถึงแม้จะตัวเล็กแต่นัทก็แข็งแรงเหมือนกับทารกแรกเกิดทั่วไป แม่ของนัทและสามีอาศัยอยู่ในกระท่อมกับลูกๆอีกสองคน (หญิงและชายอย่างละคน) เพื่อความอยู่รอดแม่ของนัทต้องออกไปนั่งขอเงินตามที่ต่างๆ ส่วนสามีรับจ้างทำงานก่อสร้างที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง แต่ด้วยภาวะวิกฤติเศรษฐกิจที่มีผลกระทบอย่างหนักโดยเฉพาะในชุมชนที่ยากจน ยิ่งทำให้พวกเขาลำบากมากขึ้น ดังนั้นทางมูลนิธิ TCK ได้เข้ามาดูแลในส่วนของความจำเป็นขั้นพื้นฐาน เราได้นำนมผงและเสื้อผ้าบางส่วนที่มาจากการบริจาค ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 3 ถึงเพื่อนๆที่รักของผม ครั้งนี้ผมจะเล่าให้ฟังแบบคร่าวๆเพราะผมหลายเรื่องที่อยากจะบอก..... เรื่องแรกคือ การแสดงความรักและความสามัคคีขององค์กรณ์การกุศลที่ทำงานร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ คือเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายนผมได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนในมูลนิธิอื่นเพื่อช่วยเด็กๆในชนกลุ่มน้อยชาวกะเหรี่ยงและม้ง 145 คน คนเหล่านี้มีถิ่นอาศัยอยู่ในเขตท้องที่อำเภอปายในจังหวัดแม่ฮ่องสอน พวกเขาต้องการผ้าหนาๆสำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึง มันอาจดูแปลกที่จะพูดคุยเกี่ยวกับฤดูหนาวในประเทศไทย แต่พื้นที่ภาคเหนืออุณภูมิสามารถลดไปถึง 5 องศาเซลเซียสเลยที่เดียว โดยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีคนเสียชีวิตมากกว่า 5000 คนจากคลื่นความหนาว และที่ชายแดนพม่าอุณหภูมิสามารถลดลงได้มากกว่านั้นอีก หลังจากที่ฉันพูดคุยกับ Giorgia Zanoncello เลขา TCK ประจำประเทศอิตาลี อาสาสมัครทั้งหมดของเราได้เก็บรวบรวมเสื้อผ้าที่เพื่อนำไปที่สนามบินมิลาน คุณแอนนาจากสายการบินไทยตรวจเช็คเพื่อความแน่ใจว่าเสื้อผ้าจะถูกส่งไปยังประเทศไทยซึ่งมีคุณอ้อย (ทนายความและเพื่อนที่เชื่อถือได้ของเรา) ไปคอยรอรับ ของมาถึงวันที่ 2 เดือนธันวาคม ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 4 เมื่อคุณตัดสินใจที่จะเยี่ยมโรงพยาบาลของรัฐที่ที่คนยากจนในประเทศไทยไปหาหมอ คุณจะเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่น่าเชื่อและเจ็บปวดมากที่สุด ..... คุณจะเห็นความจริงที่ไม่มีนักท่องเที่ยวคนใหนเคยได้เห็น ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะใช้เวลาซัก 2-3ชั่วโมงที่นั้น และได้นำของเล่นบางส่วนที่ได้มาจากการบริจาคจากประเทศอิตาลีมาให้เด็กๆที่นี้ด้วย และเราก็ได้พบกับทิพย์ เด็กหญิงอายุ12 ปีผู้ที่พยายามจะฆ่าตัวตายถึง 4 ครั้ง เพราะถูกลุงแท้ๆของเธอข่มขืนมาเป็นเวลาหลายปี และเธอก็อายเกินกว่าที่จะมีชีวิตอยู่ เรายังได้พบกับแอมที่เกิดมาพร้อมกับความผิดปกติของสมอง แต่เธอยังโชคดีที่มีตายายที่รักเธอมากคอยดูแล ในขณะที่ผู้เป็นแม่กลับทิ้งเธอไป นอกจากนั้นเรายังได้พบกับแอน เด็กที่คลอดก่อนกำหนดซึ่งมีขนาดเท่ากับฝ่ามือของผมเท่านั้น จากนั้นข้ามมาถึงเด็กหญิงวิเวียน อายุ 7 ขวบที่ถูกงูเห่ากัดขณะนั่งดูทีวีอยู่ในบ้าน ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 5 ผมขออธิบายเรื่องนี้ซักเล็กน้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีคนชอบถามผมว่าผมรู้สึกยังไงที่ในที่สุดเด็กๆได้พบพ่อแม่และบ้านที่แท้จริง แน่นอนความรู้สึกแรกคือมีความสุข ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีแต่ความเข้มงวดมาก.....มันให้ความรู้สึกคล้ายๆกับอยู่โรงเรียนทหาร ทุกคนต้องตื่นแต่เช้าเหมือนกัน มีชั่วโมงรับประทานอาหารและอาบน้ำ.... แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือการที่ต้องเผชิญกับการขาดความรัก ถึงแม้ว่าเราจะมีพี่เลี้ยงและอาสาสมัครคอยให้การดูแลเป็นอย่างดี แต่มันเทียบไม่ได้กับความรักความอบอุ่นที่มาจากพ่อแม่ มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แน่นอนผมรู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริงสำหรับเด็กที่หาครอบครัวได้ ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 6 เหมือนที่เขาพูดกันทุกชีวิตยังคงดำเนินต่อไป....เหมือนผมทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมโรงเรียนบนเกาะช้างผมจะได้ยินเด็กๆ ตะโกนส่งเสียงและเล่นกันอย่างสนุกสนาน....ใจของผมพองโตทุกครั้ง.....และก็เป็นเช่นนี้เสมอ ตั้งแต่เริ่มเป็นอาสาสมัครที่บ้านเด็กกำพร้าพัทยา ผมรู้ว่าหลายๆคนโดยเฉพาะผู้ชายจะมีปัญหามากเวลาได้ยินเสียงเด็กๆ แผดเสียงร้อง แต่สำหรับผมๆว่ามันสนุกดีและบางทีก็รู้สึกผ่อนคลายที่ได้ยิน (ผมรู้ว่าบางทีผมก็เป็นคนแปลกๆอยู่ซักหน่อย) ทุกครั้งที่ผมไปถึงโรงเรียนพวกเด็ก ๆ จะวิ่งมาส่องดูที่รั้วไม้ไผ่เพื่อดูว่ามีใครกำลังมา ..... ผมเดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมกับใบตองที่ใช้บังหัวเพื่อกันแดด เด็ก ๆ กระโดดไปรอบตัวผมพร้อมให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น.... หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับไปเรียนกันต่อ เด็กๆ อายุ 7-16 ปีจะนั่งอยู่ด้านซ้ายส่วนเด็กๆที่อายุ 3-7 ปีอยู่ด้านขวา พวกเขาตั้งใจฟังสิ่งที่ครูกำลังสอนอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้พลาดสิ่งที่ครูกำลังพูด มันเงียบขนาดที่ถ้าคุณทำเข็มหล่นพื้นคุณยังได้ยินเสียงเข็มหล่น... พวกเขารู้ว่าพวกเขาเป็นคนกัมพูชาที่อาศัยอยู่ในประเทศอื่น ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 7 ขอเริ่มต้นต่อจากตอนที่แล้วเลยละกัน อย่างที่ผมเคยบอกไว้ว่าที่สลัมเรามีงานที่ต้องเปลี่ยนหลังคาสังกะสีใหม่ ผมโดดขึ้นรถเพื่อไปตระเวนหาซื้อสังกะสี ผมซื้อสังกะสีใหม่มา 10 แผ่น ตอนแรกผมว่าจะซื้อมือสองแต่คิดแล้วมันคงอยู่ได้ไม่นานแล้วเราก็ต้องเปลี่ยนกันใหม่อีก ผมมักจะบอกอาสาสมัครทุกคนที่มาที่นี่ว่าบางทีพวกเขาจะมองแค่ลักษณะภายนอกไม่ได้แต่ต้องอาศัยประสบการณ์ด้วย และบางครั้งเราก็ต้องฟังผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่า แต่สุดท้ายแล้วคุณก็ต้องลองผิดลองถูกด้วยตัวของคุณเอง ผมเชื่อว่าหลายคนคงจินตนาการไม่ออกเลยว่า การที่ต้องอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้มุงด้วยสังกะสีมันเป็นยังไง ... อ่านเพิ่มเติม... |
บันทึกการเดินทางปี 2553 ฤดูร้อน ภาคพิเศษ ปกติผมไม่เคยเขียนเล่าเรื่องราวในช่วงหน้าร้อน เพราะส่วนมากผมจะอยู๋ที่อิตาลี แต่ในปีนี้พิเศษกว่าปีก่อนๆ เพราะมีคนถามเข้ามาเยอะมากว่าผมไปทำอะไรมาบ้างในช่วงหน้าร้อน เลยคิดว่าปีนี้จะเขียนเล่าเรื่องราวต่างๆให้ทุกคนได้รับรู้และหายสงสัย เรามาเริ่มเรื่องกันเลยดีกว่า...อย่างที่หลายๆคนรู้ ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ที่อิตาลีในการหาทุนเพื่อโครงการต่างๆของมูลนิธิเรา จากประสบการณ์การเดินทางและทำงานของผมในเอเชีย ผมไม่เคยคิดว่าจะได้อะไรเป็นการตอบแทนแม้กระทั้งเรื่องเงิน ถึงแม้ว่าเราจะต้องใช้เงินเพื่อดำเนินการในโครงการต่างๆ แต่วัตถุประสงค์หลักของผมและทุกคนในมูลนิธิก็คือทำงานที่เรารักเพื่อคนที่รัก ในที่นี่ก็หมายถึงเด็กๆที่รักของเราทุกคน ... อ่านเพิ่มเติม... |
- + 15 |
ผู้อุปถัมภ์ (การอุปถัมภ์ทางไกล)
I prossimi appuntamenti
Al momento non sono
previsti appuntamenti
