บันทึกการเดินทางปี 2553 ตอนที่ 7
ขอเริ่มต้นต่อจากตอนที่แล้วเลยละกัน อย่างที่ผมเคยบอกไว้ว่าที่สลัมเรามีงานที่ต้องเปลี่ยนหลังคาสังกะสีใหม่ ผมโดดขึ้นรถเพื่อไปตระเวนหาซื้อสังกะสี ผมซื้อสังกะสีใหม่มา 10 แผ่น ตอนแรกผมว่าจะซื้อมือสองแต่คิดแล้วมันคงอยู่ได้ไม่นานแล้วเราก็ต้องเปลี่ยนกันใหม่อีก ผมมักจะบอกอาสาสมัครทุกคนที่มาที่นี่ว่าบางทีพวกเขาจะมองแค่ลักษณะภายนอกไม่ได้แต่ต้องอาศัยประสบการณ์ด้วย และบางครั้งเราก็ต้องฟังผู้ที่มีประสบการณ์มากกว่า แต่สุดท้ายแล้วคุณก็ต้องลองผิดลองถูกด้วยตัวของคุณเอง ผมเชื่อว่าหลายคนคงจินตนาการไม่ออกเลยว่า การที่ต้องอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้มุงด้วยสังกะสีมันเป็นยังไง คุณจะได้ยินเสียงทุกอย่างที่เกิดขึ้นข้างนอกบ้าน
คุณจะได้ยินเสียงเล็บของตุ๊กแกที่กำลังเดินบนหลังคาสังกะสี ได้ยินเสียงหนูวิ่งไปวิ่งมาทั่วบ้าน ได้ยินเสียงแมวกำลังกัดไล่หนู และเมื่อลมเริ่มพัด คุณจะรู้สึกกังวลขึ้นมาทันทีเพราะถ้าเมื่อฝนตกลงมาเมื่อไหร่ทุกคนจะต้องออกมาเช็คนอกบ้านเพื่อให้แน่ใจว่าท่อระบายน้ำไม่อุดตันและสามารถระบายน้ำได้ดี แต่ถ้าหากท่อตันเมื่อไหร่พวกเขาจะต้องเริ่มต้นขุดท่อระบายเพื่อกันไม่ให้น้ำท่วมกระท่อมของพวกเขา ไม้เก่าๆ ผุๆ ที่ใช้ตีกั้นหลังคาหรือฝาผนังสังกะสีเพื่อให้พวกกันไ
ม่ให้น้ำรั่ว มันช่างเป็นชีวิตที่แตกต่างที่ต้องต่อสู้เพื่อให้มีชีวิตรอด บางครั้งแค่รอยบาดจากสังกะสีที่ขึ้นสนิมก็สามารถสร้างปัญหาให้ได้เช่นกัน สามารถสร้างปัญหาใหญ่ หรือแม้แต่รอยยุงกัดแค่นิดหน่อยนั้นอาจหมายถึงโรคไข้เลือดออกหรือไข้มาเลเรียได้เช่นกัน วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องกังวลอีกอย่าง สาวน้อยที่มักจะไปขอทานตามถนนกับพ่อแม่ของเธอเธอดูแปลกๆไปวันนี้ ดูเหมือนว่าเธออาจจะได้รับการทารุณกรรม ผมเห็นเธอมีพฤติกรรมแปลก วันนี้เธอไม่ยอมสบตาผมเอาแต่ก้มหน้าและปกติเธอจะเป็นคนยิ้มง่ายแต่ดูเหมือนว่าวันนี้รอยยิ้มนั้นของเธอหายไป และผมไม่มีสามารถทำอะไรได้เกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะกฎหมายจะไม่อนุญาตให้ผมพาตัวเธอออกมาได้เพียงเพราะลางสังหรณ์ คุณนุช เลขาคนไทยของเรา ลองเรียบๆเคียงถามเธอว่าเป็นอย่างไรบ้างเมื่อคืนนี้และเธอทำอะไรบ้าง เธอเริ่มตอบคำถามเสียงอ่อยๆ แต่ทันทีที่พ่อของเธอมองมามันทำให้เธอหยุดพูดขึ้นมาทันที หลังจากนั้นเธอวิ่งมาหาผมพร้อมกับถามผมว่า ผมจะสามารถซื้อรองนักเรียนให้เธอได้ไหม โรงเรียนไม่อนุญาตให้เข้าเรียนในโรงเรียนถ้าพวกเขาไม่ได้ใส่รองเท้า ผมเลยต้องพาเธอไปซื้อรองเท้าและการชุดที่จำเป็นที่ต้องใส่ไปโรงเรียนเพราะทางโรงเรียนซึ่งเป็นของรัฐบาลไม่มีแจก และเราหวังว่าเธอจะได้ไปโรงเรียน ทั้งหมดที่เราสามารถทำได้คือคอยจับตาดูสถานการณ์ของพวกเขาอย่างที่เราเคยทำในแต่ละวัน แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด.... และนี้จะเป็นบันทึกตอนสุดท้ายสำหรับปีนี้ เพราะผมต้องเดินทางกลับอิตาลีเพื่อหาค
นที่จะมาช่วยให้เราต่อสู้ในสถานการณ์ประจำวันที่เกิดขึ้นที่นี้และเพื่อนำความรักมาเผื่อแผ่ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้และต่อๆไป และตอนนี้ผมเก็บกระเป๋ากระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและอ้อมกอดของเด็กๆ รวมทั้งเสียงตะโกน เสียงร้องไห้ ทุกเสียงหัวเราะและทุกคำถามของพวกเขาไปพร้อมกับผมด้วย เราได้ให้ความช่วยเหลือเด็กจำนวนมากให้ได้เติบโตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย ผ่านการเรียนรู้ที่จะสามารถใช้ในการดำเนินชีวิต รู้จักกที่จะรักผู้อื่นแล้วพวกเขาจะไม่รู้สึกโดดเดียวในโลกใบนี้ ตอนนี้กระเป๋าเดินทางของผมเต็มไปด้วยความรัก และแรงสนับสนุนจากทุกคนที่ให้การช่วยเหลือเรามาตลอดและจากท่านผู้ที่อ่านไดอารี่การเดินทางของผม ผมอยากจะมอบคำขอบคุณที่ยิ่งใหญ่นี้ให้กับทุกท่าน จากใจของผมครับ ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุน ขอบคุณที่ความอดทนทั้งหลายทีคุณมอบให้ผมตลอดเวลาที่ผ่านมา จริงๆผมก็เป็นแค่คนๆหนึ่ง บางทีก็มีช่วงเวลาที่ผมต้องเอาชนะตัวเองและผมต้องผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นไปให้ได้ด้วยตัวของผมเอง ผมหวังว่าจะพบพวกคุณที่อิตาลี แต่ผมคงอยู่ที่นั้นไม่นานหรอกครับ หวังว่าเราจะสามารถพูดคุยแบ่งปันความคิดเห็นที่แตกต่างเพื่อสนับสนุนมูลนิธิในการทำกิจกรรมเพื่อช่วยเหลือเด็กๆที่รักของเราทุกคน กระเป๋าถูกปิดลงพร้อมออกเดินแล้ว ขอให้ทุกคนโชคดีแล้วพบกันใหม่เร็วๆ นี้ครับ
