Take Care Kids

ไดอารี่ตอนนี้เป็นตอนที่ค่อนข้างพิเศษซักหน่อย เป็นตอนที่เต็มไปด้วยความสุขรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและพร้อมกันนั้นก็เต็มไปด้วยความเศร้าและน้ำตาของใครอีกหลายๆคน ความสุขเกิดขึ้นเพราะบ้านสานรักของเราเสร็จและพร้อมย้ายเข้าอยู่แล้วซึ่งวันนั้นจะเป็นวันแห่งความทรงจำและความปลื้มปิติ ฟรีด้าอาสาสมัครผู้น่าทึ่งของเราได้ออกมารอตั้งแต่ 11 โมงครึ่งที่หน้าเกสเฮ้าหลังจากรับฟรีด้า เราต้องไปรับแม่ของอันที่ร้านเสริมสวยที่เธอกั้นส่วนหนึ่งเอาไว้เป็นห้องนอน แม่ของอันยืนรอเราอยู่หน้าร้าน(ตอนนั้นอันไปโรงเรียนแล้ว)

พร้อมกล่องกระดาษ2-3 กล่องที่ใส่ข้าวของๆเธอ และอีก 1 กล่องเป็นหนังสือเรียนของอันและไม่แขวนผ้าพร้อมชุดนักเรียนของอันอีกสองสามชุด ส่วนคุณเออเนสโตและภรรยาที่ให้ที่พักกับจะแตงและฟ้าชั่วคราวจะพาทั้งสองคนมาที่ศูนย์ของเราตอนบ่ายสอง ในระหว่างนั้นเราก็ไปซื้อของสด ผัก ผลไม้ เอาไวทำอาหารเพื่อให้บ้านของเราดูสมบูรณ์ยิ่งขึ้นและยังมีขนม น้ำผลไม้สำหรับเด็กๆของเราอีกด้วย เรามาถึงที่บ้านสานรักของเราพร้อมความสุขและของกินและสิ่งอำนวยความสะดวกเต็มไปหมด ผมเช็คตู้จดหมายเพื่อดูว่ามีโปสการ์ดส่งถึงเราบ้างหรือยังแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะมีแต่บิลค่าใช้จ่าย เราว่าจะทำโปสเตอร์จากโปสการ์ดที่ได้รับแล้วแขวนเอาไว้ข้างฝาในห้องอาหารเพื่อให้เด็กๆของเราได้เรียนรู้วิชาภูมิศาสตร์จากรูปสวยๆในโพสการ์ด ได้เวลาอาหารกลางวัน คุณเออเนสโตพร้อมภรรยา แตงและน้องฟ้าและทุกคนร่วมทานอาหารกลางวันที่ร้านอาหารใกล้ๆ หลังอาหารกลางวันผมเห็นเพื่อนบ้านหลายๆคนแอบด้อมๆมองๆอยู่แถวบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเรากำลังเปิดออฟฟิสทำอะไรหลายคนเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย ขณะเดียวกันก็มีแม่คนหนึ่งเดินเข้าหาพร้อมบอกว่าอยากคุยกับคุณโจ เธอไม่มีเงินส่งลูกเข้าเรียนแต่วันนี้ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาคุยด้วย ผมเลยต้องบอกให้เธอมาหาผมอีกทีวันจันทร์

แม่ของอันเลือกห้องนอนพร้อมนำข้าวของไปเก็บในห้องหลังเพราะเธอต้องรีบไปทำงานต่อ อีกฝากหนึ่งแตงก็ได้ห้องนอนของเธอแล้วเช่นกันและในห้องดูชุลมุลเล็กน้อยเพราะแตง นุชและมาเรียกำลังช่วยกันประกอบเปลให้ฟ้าได้นอนอย่างสบาย พร้อมกันนั้นมาเรียได้โชว์รูปของนัทกรในมือถือให้ผมดูพร้อมบรรยายให้ผมฟังว่าน้องยังต้องอยู่ในตู้อบแต่น้ำหนักได้เพิ่มขึ้นเลยๆเป็น 1.6กิโลแล้วตอนนี้ มาเรียยังบอกต่ออีกว่าหวังว่าน้องจะกลับบ้านได้เร็วๆนี้เธอบอกผมอีกว่าถ้าน้องออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่เธอจะพาน้องมาหาผม ให้ผมช่วยอวยพรน้องให้มีสุขภาพแข็งแรงและเป็นเด็กดี มาเรียยังพูดอีกว่าผมสำคัญมากทั้งต่อเธอและลูกเพราะเราได้ช่วยเหลือและดีต่อเธอมาโดยตลอด มาเรียพูดจนไม่มีช่องว่างให้ผมอธิบายได้เลยว่าผมก็เหมือนกับคนอื่นๆทั่วไปที่มีทั้งด้านดีและร้ายและแน่นอนผมไม่ใช่พระไม่ใช่เจ้า ไม่ใช่บาทหลวง หรือแม้แต่นักบุญที่ใหน ผมไม่สามารถให้พรใครยังไงก็ได้ ผมซ่อมงานเล็กๆน้อยในห้องครัวก่อนออกจากศูนย์เพื่อตรงกลับไปที่ออฟฟิสเพื่อสัมภาษคนที่จะมาทำงานใหตำแหน่งเลขาแต่ก็ต้องผิดหวังนิดหน่อยที่ผลออกมาไม่ดีเท่าที่ควร หลังจากนั้นผมต้องแปลเอกสารและบัญชีเพื่อส่งรายงานให้กับทางมูลนิธิที่อิตาลี เสร็จแล้วผมยังต้องเตรียมของที่จะขายในงานคริสต์มาสที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยาในวันเสาร์ที่ 26 พฤศจิกา หลังจากเสร็จงานที่ออฟฟิสผมต้องรีบกลับไปที่ศูนย์อีกรอบเพราะอันกำลังรอผมให้ผมพาเข้านอนเพราะแม่ของอันต้องกลับบ้านดึกคืนนี้ ตอนไปถึงอันรอผมอยู่ในชุดนอนกับฟรีด้า พวกเธอกำลังเล่นกันและดูการ์ตูนไปด้วย ทันทีทีอันเห็นผมเธอก็กระโดดมากอดคอพร้อมกับตะโกนเรียกป๊ะป๊าๆ อันบอกผมว่าเธออยากเล่นกระโดดเชือก ผมต้องแอบปาดเหงื่อเล็กน้อยเพราะผมรู้ว่าผมแก่เกินไปกับการเล่นกระโดดเชือก หลังจากนั้นผมก็พาอันขึ้นนอนแต่ก่อนนอนอันก็ไม่ลืมจัดตารางสอนเตรียมพร้อมสำหรับการเรียนวันรุ่งขึ้น ช่างเป็นเด็กที่น่ารักและขยันเรียนจริงๆ ก่อนกลับผมไม่ลืมแวะเข้าไปดูแตงกับฟ้าที่ห้องเผื่อมีอะไรขาดเหลือ แต่ทั้งสองแม่ลูกก็หลับไปเรียบร้อย ฟรีด้าเป็นคนรับช่วงต่อในการดูแลเด็กต่อในคืนนี้ ผมแวะกลับเข้าออฟฟิสเพื่อทำงานซักพักก่อนกลับขึ้นห้อง แล้วผมก็ได้รับโทรศัพย์จากนุช เสียงเธอเหมือนร้องไห้ผมเลยต้องรีบกลับบ้าน พอมาถึงเห็นนุชร้องไห้จนตาบวมทันทีที่เห็นหน้าผมเธอบอกผมปนสะอื้นว่าธนากรเสียแล้ว เขาน้ำหนักเพิ่มเป็น 1.6 กิโลกรัมและอายุเกือบจะเข้า 7 เดือนแล้ว แต่ธนากรก็สู้เอาชีรอดต่อไปไม่ไหว เขาเสียเพราะติดเชื้อไวรัสในกระแสเลือดระหว่างอยู่ในตู้อบในโรงพยาบาลที่ชลบุรี ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบตีสองพอผมได้ยินผมรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง นุชก็ยังไม่หยุดร้องไห้จนผมต้องหันหน้าหนีไปร้องไห้ตัวเองเพราะความโกรธมากกว่าเสียใจที่ผมทำอะไรไม่ได้ คืนนั้นทั้งคืนผมนอนไม่หลับเลย งานศพธนากรมีขึ้นในวันที่ 25 พฤจิกา ผมยกเลิกนัดทั้งหมดที่ผมมีเพื่อไปร่วมงาน นุชก็ไปกับผมด้วย มาเรียโทรหาผมตลอดทางว่าถึงใหนแล้ว ผมได้แต่บอกว่ากำลังเดินทางไปแต่ก็ไม่สามารถไปเร็วได้ดั่งใจเพราะรถค่อนข้างติด มาเรียบอกกับเราว่าจะรอจนกว่าเราจะไปถึงๆจะเริ่มพิธีศพถึงแม้ผมกับนุชจะบอกว่าไม่ต้องรอให้เริ่มทำพิธีตามประเพณีได้เลยแต่มาเรียยังยืนยันว่าจะรอ ตอนไปถึงที่บ้านมาเรียมีเพื่อนๆญาติๆกำลังนั่งรออยู่ที่หน้าบ้าน ทันทีที่เห็นเราทุกคนยิ้มพร้อมกล่างต้อนรับและเชิญให้ผมเข้าไปในบ้าน หลายคนแต่งตัวตามประเพณีของชาวมุสลิม หลายคนก็แต่ตัวปกติ ศพของธนากรอยู่ในที่นอนในบ้าน ผมต้องเข้าไปนั่งในห้องพร้อมกับทุกคนเพื่อเริ่มทำพิธีทันทีที่โต๊ะอิมม่านมาถึง และพวกเขาอยากให้ผมมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนและหลายคนบอกให้ผมจับร่างของธนากร มาเรียนั่งอยู่ข้างหลังผมพร้อมกับจ้องมองผมในทุกขั้นตอนของพิธี พิธีเริ่มโดยการอาบน้ำให้ร่างของธนากรโดยโต๊ะอิมม่าน พวกเขาอยากให้ผมช่วยอาบด้วยแต่ผมต้องปฏิเสธเพราะผมไม่ใช่คนมุศลิม หลังจากนั้นโต๊ะอิมม่านเช็ดตัวพร้อมโรยแป้งฝุ่นให้น้องและตามด้วยการ ห่อร่างธนากรด้วยผ้าขาว พร้อมกับมัดที่หัวและท้ายของผ้า เป็นการเสร็จพิธีในเบื้องต้น ทำคนออกจากห้องและทิ้งให้ผมอยู่กับธนากรโดยลำพัง ผมมองออกนอกหน้าต่างถึงแม้ฟ้าจะดูสดใสแสงแดดเจิดจ้าแต่ในใจผมมันกลับห่อเหี่ยวไม่สดใสเหมือนอากาศข้างนอก โต๊ะอิบม่านกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับสวดเป็นภาษาอิสลาม หลังจากนั้นทุกคนเตรียมพร้อมสำกรับนำร่างของเด็กน้อยไปฝังตามประเพณี หลายคนกลับบ้านและอีกหลายคนก็ตามไปที่สุเหร่าเพื่อฝังน้องธนากร เราขับรถตามกันไปตามถนนเล็กๆในหมู่บ้านเพื่อไปที่หลุมฝังศพที่ขุดไว้ขนาดเท่าตัวเด็กทารกและค่อนข้างลึกมากที่เดียวตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ในสุเหร่า หลุมถูกขุดขึ้นด้วยมือโดยชาย 3 คนชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าคนขุดหลุมรับร่างของธนากรเพื่อวางลงในหลุมเงียบ ผมจับมือมาเรียส่วนมาเรียก็จับมือนุชไว้เช่นกัน ทุกคนนิ่งและเงียบมากไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ปกติถ้าเป็นผู้ใหญ่จะมีการสวดอีกรอบต่อหน้าหลุมศพ แต่นี้เป็นเด็กทารกยังไม่มีบาปจึงผ่านขั้นตอนนี้ไป หลังจากนั้นทุกคนช่วยกันนำดินลงหลุมผมและนุชได้กำดินเพื่อโยนลงในหลุมด้วยเพื่อเป็นการไว้อาลัยครั้งสุดท้าย ผมรู้สึกว่าตัวผมเย็นและแข็งไปหมดตอนทำพิธี มาเรียและแม่ของเธอเดินมาหาผมพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณพร้อมน้ำตา หลังเสร็จพิธีทั้งหมดและก่อนที่ผมจะขึ้นรถเด็กที่อยู่บ้านมาเรียเดินมาถามผมพร้อมกับถามว่า “คุณโจให้พวกผมไปเล่นที่ศูนย์ด้วยได้หรือเปล่า?”

TCK